کتاب قرض بدهید!

کتاب قرض بدهید!

 

چند روز پیش، در قسمت کودکان یک کتاب‌‌‌‌‌‌فروشی، کوچولویی را دیدم که ظاهراً چهارسالش بود. او با دقت و نظم، همه‌‌‌‌‌‌ی کتاب‌‌‌‌‌‌ها را، تا آن‌‌‌‌‌‌جا که دستش می‌‌‌‌‌‌رسید، در یک توده‌‌‌‌‌‌ی بزرگ روی هم گذاشته بود. روشن بود که می‌‌‌‌‌‌خواست با آن‌‌‌‌‌‌ها، کتاب‌‌‌‌‌‌خانه‌‌‌‌‌‌ی شخصی خودش را تکمیل کند.

احتمالاً روش او، مشکل‌‌‌‌‌‌پسندان را راضی نمی‌‌‌‌‌‌کرد ولی او کاملاً حق داشت که خودش مستقلاً عمل کند. او هر گونه مشورت و پیشنهاد کمک را مؤدبانه ولی قاطع و محکم رد می‌‌‌‌‌‌کرد. به هر حال، او یکی از دوست‌‌‌‌‌‌داران واقعی کتاب بود و من آرزو می‌کنم که با گذشت سال‌‌‌‌‌‌ها، عشق او به کتاب پایدارتر و گسترده‌‌‌‌‌‌تر شود.

بله، داشتن کتاب به معنای این نیست که آن‌‌‌‌‌‌ها را قرض بدهیم. البته، من اساساً هیچ مخالفتی با این موضوع ندارم که مردم کتاب را به همدیگر قرض بدهند. حتی از این کار خوشم هم می‌‌‌‌‌‌آید، به شرطی که ارتباطی با کتاب‌‌‌‌‌‌های شخصی من پیدا نکند. تجربه‌‌‌‌‌‌ی تلخ به من آموخته است که از آن لحظه‌‌‌‌‌‌ی وحشتناک بترسم، لحظه‌‌‌‌‌‌ای که متأسفانه اغلب در پایان مطبوع‌‌‌‌‌‌ترین دیدارها و شب‌‌‌‌‌‌نشینی‌‌‌‌‌‌های دوستانه پیش می‌‌‌‌‌‌آید.

دوستانی که دوست‌شان دارم و به همه چیزشان اعتماد دارم، به همه چیزشان به جز وقتی‌‌‌‌‌‌که سر و کار با کتاب داشته باشند. یک‌‌‌‌‌‌باره خاموش می‌‌‌‌‌‌شوند، در خودشان فرو می‌‌‌‌‌‌روند، چهار دست و پا روی کف اتاق می‌‌‌‌‌‌خزند، دزدکی به ردیف‌‌‌‌‌‌های پایین قفسه‌‌‌‌‌‌های کتاب نگاه می‌‌‌‌‌‌کنند و بعد، همان طور که از لای دندان‌‌‌‌‌‌های خود، آهنگ نامفهومی را با سوت می‌‌‌‌‌‌زنند به جان کتاب‌‌‌‌‌‌ها می‌‌‌‌‌‌افتند و همان بلایی را سر آن‌‌‌‌‌‌ها می‌‌‌‌‌‌آورند که پسرک کوچولو سر کتاب‌‌‌‌‌‌های کتاب‌‌‌‌‌‌فروشی آورده بود.

من، برای این‌‌‌‌‌‌که آن‌‌‌‌‌‌ها را از این سرگرمی ناراحت‌‌‌‌‌‌کننده منصرف کنم، به هر حیله‌‌‌‌‌‌ای متوسل می‌‌‌‌‌‌شوم. پیشنهاد می‌‌‌‌‌‌کنم که برای آن‌‌‌‌‌‌ها چند صفحه‌‌‌‌‌‌ی جالب بگذارم یا به صرف یک چای بسیار عالی دعوت‌‌‌‌‌‌شان می‌‌‌‌‌‌کنم، با دل‌‌‌‌‌‌سوزی فوق‌‌‌‌‌‌العاده‌‌‌‌‌‌ای از حال آن‌‌‌‌‌‌ها و برنامه‌‌‌‌‌‌ی آن‌‌‌‌‌‌ها می‌‌‌‌‌‌پرسم و در این باره که در روزهای مرخصی خود چه خواهند کرد و به کجا خواهند رفت. ولی هیچ فایده‌‌‌‌‌‌ای ندارد. آن‌‌‌‌‌‌ها با سردی و بی‌‌‌‌‌‌تفاوتی می‌‌‌‌‌‌گویند:

«ما الان به هیچ چیز، جز مطالعه نیازی نداریم. وررفتن به این کتاب‌‌‌‌‌‌ها، از هر کاری واجب‌‌‌‌‌‌تر است.»

من با خشم در داخل جلد کتاب با خط درشت به دوستانم التماس می‌‌‌‌‌‌کنم و از آن‌‌‌‌‌‌ها خواهش می‌‌‌‌‌‌کنم که مرا فراموش نکنند و در یکی دو هفته‌‌‌‌‌‌ی بعد، به‌‌‌‌‌‌طور عجیبی احساس می‌‌‌‌‌‌کنم که باید همان کتاب‌‌‌‌‌‌هایی را که ندارم، مطالعه کنم.

امانت‌‌‌‌‌‌دادن کتاب، یکی از مخاطره‌‌‌‌‌‌آمیزترین کارها در جهان است، مگر این‌‌‌‌‌‌که با فاضل باوجدانی سر و کار داشته باشید که کتاب‌‌‌‌‌‌های امانتی را صورت می‌‌‌‌‌‌کند و به خودش اجازه نمی‌‌‌‌‌‌دهد که کتاب متعلق به دیگری را گم کند، زیر صندلی سینما یا در اتوبوس جا بگذارد، در صندوق کهنه یا کمد از کار افتاده‌‌‌‌‌‌ای بیندازد و یا بدتر از همه، در قفسه‌‌‌‌‌‌ای در ردیف طولانی دیگر کتاب‌‌‌‌‌‌های شخصی خودش قرار دهد. من آشنایان خوب بسیاری دارم که تصادفاً در خیابان به هم می‌‌‌‌‌‌رسیم.

با دیدن من، رنگ از رویشان می‌‌‌‌‌‌پرد، با آشفتگی مچ دست مرا می‌‌‌‌‌‌گیرند و کتابی را به یاد من می‌‌‌‌‌‌آورند که زمانی از من گرفته‌‌‌‌‌‌اند و از آن موقع تا حالا هر چه می‌‌‌‌‌‌گردند، اثری از آن پیدا نمی‌‌‌‌‌‌کنند. وحشتناک‌‌‌‌‌‌تر از همه این است که این‌‌‌‌‌‌ها خود علاقه-مندان فطری کتابند، مردمانی مهربان، خیرخواه و گشاده‌‌‌‌‌‌دست که به نوبه‌‌‌‌‌‌ی خود دوست دارند به آشنایانشان کتاب بدهند.

به همین مناسبت، وقتی کتابی را از شما می‌‌‌‌‌‌گیرند، تنها نخستین مرحله‌‌‌‌‌‌ی سفر طولانی آن از دوک‌‌‌‌‌‌نشینی در بریتانیای کبیر آغاز می‌‌‌‌‌‌شود، کتاب از دهکده‌‌‌‌‌‌های کوچک تا لنگرگاه‌‌‌‌‌‌های ماهی‌‌‌‌‌‌گیران و جزیره‌‌‌‌‌‌ها می‌‌‌‌‌‌گذرد و سرانجام از جای دوری در ساحل دریای مدیترانه سر درمی‌‌‌‌‌‌آورد و روشن است که اگر کتابی از مرز خارج شد، دیگر به‌‌‌‌‌‌ندرت ممکن است به انگلستان برگردد.

خریدن کتاب، همیشه همراه با خطر است و با این مزاحمت‌‌‌‌‌‌هایی که وجود دارد، بهترین راه به دست آوردن کتاب نیست. من اعتقاد دارم که حتی کوچولوهای دوساله هم باید خودشان را مالک مطلق کتاب‌‌‌‌‌‌هایشان بدانند، باید حق داشته باشند هر کاری که مایلند با کتاب‌‌‌‌‌‌های خود بکنند.

آن‌‌‌‌‌‌چه به من مربوط است، من هرگز به نوجوان دوست‌‌‌‌‌‌دار کتاب اعتراض نمی‌‌‌‌‌‌کنم که مثلاً چرا با مربا صفحه‌‌‌‌‌‌های کتاب را کثیف و یا با مداد رنگی تصویرهای کتاب را خط‌‌‌‌‌‌خطی کرده‌‌‌‌‌‌اند و احتمالاً مداد رنگی آن‌‌‌‌‌‌ها به نوشته‌‌‌‌‌‌های کتاب هم سرایت کرده است.

عمومی‌‌‌‌‌‌ترین دلیلی که در برابر من وجود دارد، این است که در آینده، صاحب کتاب از کارهایی که کرده است پشیمان خواهد شد. ولی چه کسی این محاسبه را کرده است که آیا لذتی که او از کار خود می‌‌‌‌‌‌برد، فایده‌‌‌‌‌‌ی بیشتری می‌‌‌‌‌‌رساند یا جلوگیری از ضرری که احتمالاً بعدها برای او پشیمانی به بار می‌‌‌‌‌‌آورد؟ من خودم هنوز با لذت و افتخار، به داستان‌های سحرانگیزی نگاه می‌‌‌‌‌‌کنم که در زمانی دور، آن‌‌‌‌‌‌ها را به سبک کاملاً آزادی رنگ کرده‌‌‌‌‌‌ام، هنوز تا امروز هم یاد گربه‌‌‌‌‌‌ای که به رنگ قرمز روشن درآورده بودم، زنده و خاطره‌‌‌‌‌‌انگیز است.

من سر از کار کلکسیونرها در نمی‌‌‌‌‌‌آورم که با چاپ‌‌‌‌‌‌های اول کتاب‌‌‌‌‌‌ها، خود را سرگرم می‌‌‌‌‌‌کنند و به دنبال نادرترین، گرانترین کتاب‌‌‌‌‌‌ها و دیگر چیزهای منحصربه‌‌‌‌‌‌فرد هستند. من ترجیح می‌‌‌‌‌‌دهم که کتاب، حاشیه‌‌‌‌‌‌های باز داشته باشد و با حروف درشت چاپ‌‌‌‌‌‌شده باشد، اگر صحافی آن هم خوب نباشد، چه بهتر، زیرا هم ارزان‌‌‌‌‌‌تر است، هم به ‌‌‌‌‌‌سادگی خم می-شود و هم خواندنش راحت‌‌‌‌‌‌تر است.

من اصلاً معتقد به جمع‌‌‌‌‌‌آوری نامرتب کتاب، به هر صورتی که به دست آدم برسد، نیستم. وقتی فرصت می‌‌‌‌‌‌کنم رمان‌‌‌‌‌‌هایی را که به دو بار خواندن نمی‌‌‌‌‌‌ارزند، کتاب‌‌‌‌‌‌های درسی را که نمی‌‌‌‌‌‌توانم به شاگردان کلاس‌‌‌‌‌‌های پایین‌‌‌‌‌‌تر بفروشم و یا مجموعه‌‌‌‌‌‌ی شعرهایی را (و معمولاً شعرهای سده‌‌‌‌‌‌ی نوزدهم) که با حاشیه‌‌‌‌‌‌ی طلایی و روی کاغذ اعلای فیلی با چنان حروف ریزی چاپ شده است که تنها موش‌‌‌‌‌‌های تیزبین می‌‌‌‌‌‌توانند آن‌‌‌‌‌‌ها را از هم جدا کنند، دوربریزم، احساس لذت فوق‌‌‌‌‌‌العاده‌‌‌‌‌‌ای می‌‌‌‌‌‌کنم (که البته بی‌‌‌‌‌‌ارتباط با بدجنسی نیست).

از طرف دیگر، نباید هر کتابی را که به نظرتان می‌‌‌‌‌‌رسد امروز به دردتان نمی‌‌‌‌‌‌خورد، به کهنه‌فروش بفروشید. چه بسا بعدها سال‌‌‌‌‌‌های زیادی به دنبال سطری یا صفحه‌‌‌‌‌‌ای از یک کتاب قدیمی باشید و هر چه بیشتر جست‌‌‌‌‌‌وجو کنید کمتر به نتیجه برسید.

وقتی از کتاب‌‌‌‌‌‌خانه‌‌‌‌‌‌های کمی که برای بچه‌‌‌‌‌‌ها وجود دارد دیدن می‌‌‌‌‌‌کنم و می‌‌‌‌‌‌بینم که قفسه‌‌‌‌‌‌های آن‌‌‌‌‌‌ها پر است از کتاب‌‌‌‌‌‌های سی سال پیش، این فکر در من قوت می‌‌‌‌‌‌گیرد که هر چه می‌‌‌‌‌‌توانم کتاب‌‌‌‌‌‌هایشان را «به امانت» بگیرم، بدون این‌‌‌‌‌‌که قصد برگرداندن آن‌‌‌‌‌‌ها را داشته باشم.

چه بسیار دیده شده که وقتی یک «کتاب‌‌‌‌‌‌باز» با شور و شوق زیاد، به کتاب کم‌‌‌‌‌‌یابی بر می‌‌‌‌‌‌خورد، پیش خود فکر می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند اصلاً برای چه آن را به امانت بگیرم؟ بهتر است که آن را بخرم! و با وجود همه‌‌‌‌‌‌ی غیرمنطقی‌‌‌‌‌‌بودن این رفتار، برق وحشیانه‌‌‌‌‌‌ای در چشمان او می-درخشد.

سرهنگ لورنس، که به خاطر مسافرت‌‌‌‌‌‌ها و ماجراهایش در عربستان شهرت پیدا کرده است، زمانی در منزلی زندگی می‌‌‌‌‌‌کرد، با اتاقی که بدون تردید بسیاری از دوست‌‌‌‌‌‌داران کتاب، آرزوی آن را می‌‌‌‌‌‌کنند. چهار دیوار آن، پر از قفسه‌‌‌‌‌‌های کتاب بود و در وسط اتاق تختی قرار داشت که از روی آن، بدون هیچ زحمتی می‌‌‌‌‌‌شد به هر کتابی که لازم است دسترسی پیدا کرد. من از چنین راه‌‌‌‌‌‌حل ساده‌‌‌‌‌‌ای برای مسائل که عنصر نبوغ هم در آن به چشم می‌خورد، خوشم می‌‌‌‌‌‌آید.

بسیاری از «کتاب‌‌‌‌‌‌بازان» درباره‌‌‌‌‌‌ی چنین نظم و ترتیب فوق‌‌‌‌‌‌العاده‌‌‌‌‌‌ای حتی فکر هم نمی‌‌‌‌‌‌کنند. آن‌‌‌‌‌‌ها ترجیح می‌‌‌‌‌‌دهند که کار را به دست تقدیر بسپارند: امواج کتاب، ابتدا اتاق‌‌‌‌‌‌های مسکونی را فرا می‌‌‌‌‌‌گیرد، بعد نوبت زیر شیروانی می‌‌‌‌‌‌رسد، از آن‌‌‌‌‌‌جا تمام پله‌‌‌‌‌‌ها را پر می‌‌‌‌‌‌کند و سرانجام به انبارها، صندوق‌‌‌‌‌‌خانه‌‌‌‌‌‌ها و پستوها سرایت می‌‌‌‌‌‌کند. من با وحشت و همدردی درباره‌‌‌‌‌‌ی کسی فکر می‌‌‌‌‌‌کنم که قربانی واقعی دیوانه‌‌‌‌‌‌واری شد که نسبت به کتاب داشت. او ناچار شد از تلاش برای منظم‌‌‌‌‌‌کردن کتاب‌‌‌‌‌‌هایش دست بکشد و به همان ترتیب که در قفسه هستند، تن دهد.

خانه‌‌‌‌‌‌ی او تا سقف، لبریز از کتاب شده بود و تنها در وسط، راه باریک سوراخ‌‌‌‌‌‌مانندی باقی مانده بود که یک آدم می‌‌‌‌‌‌توانست از آن‌‌‌‌‌‌جا به طرف در خروجی حرکت کند. کار به جایی رسید که هر وقت می‌‌‌‌‌‌خواست به یکی از کتاب‌‌‌‌‌‌هایش نظری بیندازد، مجبور می‌‌‌‌‌‌شد از خانه خارج شود و نسخه‌‌‌‌‌‌ی تازه‌‌‌‌‌‌ای از آن را بخرد، زیرا پیداکردن نسخه‌‌‌‌‌‌ی خودش از عهده‌‌‌‌‌‌ی هیچ کسی بر نمی‌‌‌‌‌‌آمد.

او دیگر صاحب کتاب‌‌‌‌‌‌هایش نبود، بلکه برده‌‌‌‌‌‌ی آن‌‌‌‌‌‌ها شده بود. من شخصاً اعتقاد دارم که ما باید خیلی پیش از آن‌‌‌‌‌‌که به چنین وضعی دچار شویم، جلو کتاب‌‌‌‌‌‌پرستی خود را بگیریم.بله، جمع‌‌‌‌‌‌کردن کتاب یکی از بهترین سرگرمی‌‌‌‌‌‌هاست و من خیلی خوشحالم که توانستم شاهد نخستین گام‌‌‌‌‌‌هایی باشم که در این زمینه، چند روز قبل در قسمت کودکان یک کتاب‌‌‌‌‌‌فروشی برداشته می‌‌‌‌‌‌شد.

منبع:یک پزشک

کنکاشت در مسئله ی ترویج فرهنگ مطالعه

نظر شما چیست؟ ( بدون نظر )

تایید کنید که ربات نیستید !!!

پربازدیدترین ها
  • شرایط نگهداری و استفاده صحیح از دستگاه بخور در منزل
  • سفری به پایتخت اینترنت جهان
  • انواع هورمون های شادی افزا
  • اگر کودکتان رابطه ی جنسی شما را دید!
  • مواد غذایی عالی برای برنامه تغذیه ای کودکان
  • اختلاف طبقاتی،باعث ریزش بنای زندگی مشترک است
  • لیمو ترش برای رفع استرس،افزایش تمرکز وتنفس راحت مفید است
  • پیامدهای منفی نشستن های طولانی را چگونه از بین ببریم
  • آیا خواننده‌ها بیشتر در معرض ابتلا به سرطان حنجره هستند؟
  • آیا مقدار کالری مصرفی خود را در طول روز می دانید؟
  • آموزش ساخت شمع های زیبا در خانه
  • چند کیک تولد خوشمزه و زیبای کودک دلبند شما
  • گیاه گالگا درمان کننده دیابت در اروپا
  • از زندگی زناشویی خود چقدر رضایت دارید؟
  • شیر شتر برای چه گروهی خوب و چه گروهی مضر است؟
  • سن سکته قلبی مردم تهران به زیر ۴۰ سال کاهش یافت
  • عادت غذایی کودک را چگونه تغییر بدهیم؟
  • روزه داری متناوب و رژیم غذایی کتوژنیک برای کاهش وزن
  • صرفا بخاطر این دلایل رابطه تان را ادامه ندهید
  • بیماری سرطان و ده واقعیت مهمی که باید بدانید
  • طرز تهیه حلیم نذری
  • چند شیر گیاهی و خواص هریک
  • تغذیه منظم، راه حل ساده اختلال تغذیه ای!(۱۰)
  • آلزایمر یا زوال عقل با چه علائمی خود را نشان میدهد؟
  • شیوه های حفظ و ماندگاری ناهنجاری تغذیه ای- بخش چهارم
  • رفتارهای پرهیز و ایمنی سبب ماندگاری اضطراب سلامتی می شود(۹)
  • رعایت این نکات خانم ها را شیفته شما میکند!
  • ماه رمضان و یک عمر عادت های تغذیه ای چاق کننده ما
  • طرز تهیه دو نوع کیک شکلاتی با کره بادام زمینی و نوتلا
  • صبحانه ای مقوی برای امروز با جوی دو سر
  • محبوبترین ها
  • آینده فو ق العاده اقتصاد ایران از نظر برایان تریسی
  • چطوری با هوش باشید و با هوش بنظر برسید
  • فواید یا مضرات ورزش مداوم چیست؟
  • راههای تشخیص مواد غذایی با کیفیت از فاسد
  • با ورزش کردن درهوای سرد کالری بیشتری بسوزانید!
  • آموزش گام به گام تهیه ساندویج هات داگ با ژامبون تنوری
  • والدین چگونه میتوانند اعتماد به نفس نوجوانان را تقویت نمایند
  • شهرهای ما برای جنسیت مذکر ساخته شده‌اند
  • طرز تهیه کباب لقمه زعفرانی
  • رشته ورزشی تکواندو و قواعد و مقررات پیشرفت و قهرمانی در آن
  • کاهش وزن مختصر وثمرات شگفت انگیز
  • چاقی چقدر میتواند ژنتیک باشد؟
  • نکاتی برای مراقبت از زانوها
  • علت بی تاثیر بودن رژیم های غذایی
  • رابطه بین اندازه مغز و موفقیت
  • داستانی تلخ از عشق در یک نگاه
  • اضافه وزن کودک منجر به چاقی در بزرگسالی می شود
  • برای نویسنده شدن، با یادداشت های خود شروع کنید!
  • آموزش تهیه کوکو میگو با گشنیز و جعفری
  • گام های معالجه افسردگی: خواب شبانه راحت(16)
  • در میان غریبه ها چگونه رفتار کنیم؟
  • مگه قول ندادی؛ خدایا غلط کردم دیگه پرخوری نمیکنم؟!
  • مواد غذایی عالی برای برنامه تغذیه ای کودکان
  • رنگهای فضای خانه و تاثیر آن در احساس و روحیه
  • کالری موز چقدر است و آیا چاق کننده است؟
  • عشق زمینی و عرفانی در رمان ملت عشق
  • ستاره های خوش تیپ دنیای مد در صفحه اینستاگرام
  • نوروز باستانی عصر صفویه با مراسم و آیین های جالب
  • رولت قارچ را چگونه درست میکنند؟
  • آیات قرآن کریم در باره روزه
  • تــمامی حقوق محفوظ و مربوط به پـرتال “ زیباخو ” میباشد کپی برداری از مطالب تنها با ذکر مـــنبع مــــجاز مــیباشد.

    طراحی سایت و سئو : پاناب