گام هایی بسوی معالجه فقدان؛ احساس گناه و تقصیر(۱۱)

گام سی و چهارم : احساس ترس را انتظار بکش

ترس نتیجه طبیعی فقدان است، بخشی از فرایند معالجه است.

هنگامیکه فردی ازفقدان رنج میبرد، چیزهای زیادی برای ترسیدن وجود دارد:

ترس از تنها زیستن و زندگی کردن

ترس از رها شدن و ترد گشتن

ترس ازاینکه هیچوقت عشق ومحبت یک نفردیگر را بدست نیاورم

ترس از رنج، پریشانی وزجری که ممکن است پیش رویت قرار گرفته باشد

بغیرازوجود تاریکی نهفته درترس، ما تربیت می شویم با ترس همچون کودکان روبرو شویم، درواقع ترس انرژی مازاد برای مواجه موفقیت آمیز با چالش های موجود معالجه و رشد پیش رو میباشد.

شما با چالش ها بطور موفقیت آمیز روبرو خواهید شد.

ترس، هنگامی که بصورت انرژی استفاده شود، میتواند برای مواجه شما با چالش ها کمک کند.

با ترس نجنگید ، آنرا بکارگیرید. ترس دوست شماست نه دشمن شما.

 

گام سی و پنجم : احساس افسردگی قابل پذیرش است

وانمود کردن به اینکه از انرژی، جدّیت یا خوشبختی بیشتری نسبت به آنچه که واقعاً دارید، ثمربخش نیست. وانمودیاتظاهر سبب میشود، انرژی را که میتوانستید بصورت بهتری برای معالجه استفاده کنید، به هدرخواهید داد.

برای مدت زمانی داشتن احساس«افسردگی» امرقابل قبولی است.

گریستن ویژگی مخصوص بخود را دارد؛ رهایی، نظیف و پالایش دهنده است.

گام سی و ششم:  داشتن احساس خشم قابل قبول است

با فقدان هرعزیز و محبوبی همه گرفتار خشم می شوند. همه.

داشتن احساس خشم امر قابل قبولی است

احساس خشم بر کسی یا چیزی قابل قبول است

برشخصی که رفته؛ ولو آنکه با مرگ خود بین تان جدایی افکنده باشد.

برشخصی که چیزی یا کسی را ازشما دورسازخته و برده باشد.

آئین ها یا پیمان های اجتماعی که به فقدان یاری میکنند.

سرنوشت.

خشم در این موارد مقبول نیست:

ازخود متنفر گشتن

خشم خودت را به شیوه مخربی اعمال کردن

خروجی یا تخلیه ایمن و دلپذیر برای خشم فراهم کنید:

بالشی را چنگ بزنید

با مشت به تختخواب بکوبید

ناله و فریاد بکشید : ماشین را جایی درمحل دور افتاده پارک کنید و تا جایی که میتوانید با فریاد زدن خودتان را تخلیه کند.

والیبال، تنیس، هندبال، فوتبال بازی کنید

به کیسه بوکس مشت بزنید

با تمام توان پیانو بنوازید

اگر خشم به این شیوه های بدون خطر و سودمند کانال بندی ودفع شود، شما از بحث و جدلها، حوادث و بیماری احمقانه دوری خواهید کرد.

با مرتفع شدن جراحت های عاطفی وقلبی تان، خشم نیز زایل خواهد شد.

 

گام سی و هفتم: داشتن احساس گناه و تقصیر پذیرفتنی است

هنگامی که دچاراحساس گناه می شوید، ازدست خویش عصبانی و خشمگین هستید. به باورها واعتقاداتی که باید بدان شیوه فکرکنید، عمل کنید یا احساس نمایید، بی حرمتی میکنید.بخاطر انجام چنان کاری برخودتان خشمگین هستید.

داشتن احساس تقصیر وگناه پذیرفتنی است، اما  حد وحدودی دارد.

همانقدرکه داشتن احساس خشم قابل قبول است، اماآسیب جسمی به کسی پذیرفتنی نیست، احساس خشم وعصبانیت نسبت بخودتان پذیرفتنی است، اما نه تا مرز بیماری وعجر.

برخی پشیمانی ها طبیعی هستند، اما خود- تنبیهی افراطی میتواند مضر باشد.

پادزهر احساس گناه و تقصیر، بخشش وگذشت است.

ممکن است باخودتان بدترازآنچه که قبل از فقدان انجام داده اید، رفتارکنید.

این کار را نکنید.

با خودتان به مهربانی، عشق ، احترام و بخشش رفتار کنید.

 

ادامه دارد….

 

نظر شما چیست؟ ( بدون نظر )

تایید کنید که ربات نیستید !!!