چهار ذکر برای رهایی از رنج ها و گشایش زندگی

و من اختیار کارها و اقدامات خود را کاملا به دست خداوند سپردم تا او به اراده خودش آنها را درهرامری که خواست به کار اندازد.چرا که فقط او نسبت به ماهیت وحقیقت امور بندگانش واقف و آگاه است

چهار ذکر یا قانون مستحکم قابل اتکا برای انسان مومنی که خداوند برای او بس است. گرچه هدف از آوردن این اذکار اربعه فقط لقلقه زبان نیست، ولی برای مدتی لازم است که آنها را تکرار کنیم تا ملکه ذهن مان باشد تا موقع الزوم فوراً اختیار خود را از نفس و شیطان سلب کنیم و با حضور ذهن و هوشیاری، خداوند را مجری و صاحب اختیار امور خویش قرار بدهیم.

مثلا در هنگامی که دچار خشم شده ایم و میتوانیم با قدرت و ثروت و نفوذ خودمان خشم خود را تخلیه کنیم و خواسته خود را محقق بسازیم در حالیکه نفس مان هیچ احساس نیازی به خداوند نمیکند، اما فوراً توبه میکنیم، ویکی از این چهار ذکر مرتبط با مسئله را، با تمام وجود و احساس خود میخوانیم و تسلیم امر خداوند می شویم و از افتادن در چاه نفس و مجادله و مداخله و درگیری شیطانی خودداری میکننیم یعنی اینکه خرد و شعور الله را بر خرد و شعور خویش مرجح و برتر قرار میدهیم.

دقت بکنیم که این اذکار برای هنگامی نیست که تمام قدرت و فکر و درایت و شعور خود و اسباب های دنیوی را به کار میگیریم و در پایان وقتی همه آنها بلااثر شدند، به این اذکار پناه ببریم (هرچند خداوند درهرشرایطی درانتظار پناه بردن ما به خودش است) ولی شان و حرمت الهی ایجاب میکند از ابتدا و مقدمه هرکاری آنرا به خداوند بسپاریم و خود را کاملا وسیله و ابزار تحقق هدف و منظور او قرار بدهیم. عقل و شعور و قدرت و اسباب های دنیوی را بدون اذن الهی فاقد اثر بدانیم.این شرط معقول و طبیعی ایمان است.

بنابراین خواننده محترم این اذکار، شما باید در هرحالتی خداوند را مختار و خرد کل بدانید و همه چیز و همه کارها را به او محول نمائید. ما فقط و فقط زمانی کار خیر و نیک از دست مان برمی آئید که تسلیم مطلق خداوند شده باشیم.

تسلیم مطلق او شدن نیز، به معنای بیکاری و دست روی دست گذاشتن نیست. بلکه برعکس با تسلیم شدن به امر پروردگار هر لحظه لحظه زندگی ما کاملا در اختیار خداوندن است برای ایجاد تغییر و تحول در این جهان. فقط در حالت تسلیم هست که مغز ما میتوانیم محل انعکاس و بازتاب خرد خداوند قرار بگیرد و بالاترین و برترین اندیشه های خیر و نیک و ثواب از آن جاری گردد.

اگر اندیشه ها و قلب ما در تصرف خیالات و اوهام و تعلقات دنیوی و هیجانات و دردها باشد، هرکارظاهرا خیر ونیکی هم که انجام بدهیم نتیجه ای مسموم کننده و زیان آور خواهد داشت.

پس هر فعلی خواهی ذهنی یا جسمی از ما سربزند همه و همه باید تحت فرمان مطلق خداوند باشد، تا بهترین نتایج از آن جاری گردد.

و این اذکار ما را تربیت میکنند که ذهن و قلب و جسم خود را وسیله و ابزاری درخدمت خداوند قرار بدهیم برای جاری شدن خیر و نیکی و خرد و عشق و لطف و محبت او به این جهان و مخلوقات آن.

خلاصه اینکه ما وسیله خداوند هستیم، ابزارکار او هستیم و هیچ ابزار کاری بدون صاحبش هیچ کاری نمیتواند بکند و اگر دست غیر یا دشمن یا فرد ناشایست و نابلد بیفتد(که در اینجا ابلیس و نفس هستند)، حتماً خسران و زیان به بار می آورد.

برای درک بیشتر معنای این دستورات و اذکار به فرمایش گهربار حضرت امام صادق
متمسک می شویم و از محصر او فرا می آموزیم:


حضرت امام جعفر صادق (علیه السلام) فرموده است: در شگفتم برای کسی که از چهار چیز بیم دارد، چگونه به چهار کلمه پناه نمی‌برد

حضرت امام جعفر صادق (علیه السلام) فرمودند: در شگفتم برای کسی که از چهار چیز بیم دارد، چگونه به چهار کلمه پناه نمی‌برد!

۱- در شگفتم برای کسی که ترس بر او غلبه کرده، چگونه به ذکر «حسبنا الله نعم الوکیل…» (سوره مبارکه آل عمران آیه ۱۷۱) پناه نمی‌برد. در صورتی که خداوند به دنبال ذکر یادشده فرموده است: پس (آن کسانی که به عزم جهاد خارج گشتند، و تخویف شیاطین در آنها اثر نکرد و به ذکر فوق تمسک جستند) همراه با نعمتی از جانب خداوند (عافیت) و چیزی زاید بر آن (سود در تجارت) بازگشتند و هیچ‌گونه بدی به آنان نرسید.

۲- در شگفتم برای کسی که اندوهگین است چگونه به ذکر «لا اله الا انت سبحانک انی کنت من الظالمین*» (سوره مبارکه انبیاء آیه ۸۷) پناه نمی‌برد؛ زیرا خداوند به دنبال این ذکر فرموده است: «پس ما یونس را در اثر تمسک به ذکر یادشده، از اندوه نجات دادیم و همین گونه مومنین را نجات می‌بخشیم.» (سوره انبیاء آیه ۸۸)

۳- در شگفتم برای کسی که مورد مکر و حیله واقع شده، چگونه به ذکر «افوض امری الی الله، ان الله بصیر بالعباد» (سوره مبارکه غافر آیه ۴۴) … پناه نمی‌برد؛ زیرا خداوند به دنبال ذکر فوق فرموده است: «پس خداوند (موسی را در اثر ذکر یادشده) از شر و مکر فرعونیان مصون داشت.» (سوره غافر آیه ۴۵)

۴- در شگفتم برای کسی که طالب دنیا و زیبایی‌های دنیاست، چگونه به ذکر «ماشاءالله لاحول و لاقوه الا بالله» (سوره مبارکه کهف آیه ۳۹) پناه نمی‌برد؛ زیرا خداوند بعد از ذکر یادشده فرموده است: «مردی که فاقد نعمت‌های دنیوی بود، خطاب به مردی که از نعمتها برخوردار بود) فرمود: اگر تو مرا به مال و فرزند، کمتر از خود می‌دانی امید است خداوند مرا بهتر از باغ تو بدهد.»

*بحارالانوار، ج ۹۰، ۱۸۴ – ۱۸۵

نظر شما چیست؟ ( بدون نظر )

تایید کنید که ربات نیستید !!!