خرید قسطی تفریح مهم ایرانیان!

social90726937496734953653786

سلامت نیوز: متاسفانه در فرهنگ خیلی از ایرانیان خرید کردن کالاهای مختلف آن هم به صورت قسطی به اصلی‌ترین تفریح تبدیل شده و خودشان را با این کار مشغول می‌کنند. بسیاری از افرادی که به بازار می‌روند نمی‌دانند چه چیزی لازم دارند و چرا خرید می‌کنند. چشم و هم‌چشمی هم البته مزید بر علت شده است. برای مثال دستگاه مایکروویو این روزها در منزل اکثر ایرانیان یافت می‌شود، اما شاید به اندازه ۱۰درصد هم از این وسیله استفاده نکنیم و صرفا به دلیل اینکه این وسیله در خانه همه افراد هست همه احساس می‌کنند باید حتما این وسیله را به خانه خود بیاورند.

به گزارش سلامت نیوز، عبدالرضامصری- وزیر اسبق رفاه در روزنامه آرمان نوشت: برنامه یا الگوی زندگی ما ایرانیان از دیرباز تاکنون الگوی زندگی ایرانی- اسلامی بوده است که بر این اساس می‌توانستیم ادعا کنیم فرهنگی فاخر داریم که نشات گرفته از بزرگ‌ترین تمدن تاریخ و برترین دین آسمانی بوده است. مدتی است برخی از ما ایرانیان این الگو را از دست داده‌ایم و به سمت و سویی حرکت می‌کنیم که انتهای آن بی‌هویتی در سبک زندگی است. در گذشته و اوایل انقلاب همه ما بر اساس نیازهایمان زندگی می‌کردیم و چون مسابقه‌ای هم در کار نبود افراد زندگی شان در هر سطحی هم که بود رضایتمندی را چاشنی آن می‌کردند و به داشته‌های خود قانع و راضی بودند.

روند تاریخی تجمل‌گرایی در ایران

بعد از گذشت چند سالی از پیروزی انقلاب و سال‌های جنگ وضعیت مالی و زندگی برخی افراد به دلایلی که من نمی‌خواهم عنوان کنم، نسبت به سایر افراد و خانواده‌های دیگر فامیل تغییر کرد. این افراد از آنجا که پول‌های بادآورده به دستشان رسیده بود بی‌حساب و کتاب خرج می‌کردند. ثروت‌های یک‌شبه و بادآورده برخی را به این سمت و سو برد که آنها از هر راهی به این پول‌های بادآورده و بی‌زحمت برسند. در این شرایط در کنار طبقه متوسط یک طبقه اجتماعی بالای متوسط هم ایجاد شد که با فرهنگ بقیه افراد سازگاری نداشت، اما از آنجا که همه این افراد در گذشته از یک طبقه فرهنگی و اجتماعی بودند سایران هم می‌خواستند رفتارهای این نوکیسگان را تقلید کنند، اما از آنجا که بین این رفتارهای نمایشی و خرج کردن‌های بی‌حساب و کتاب و سطح درآمد این افراد تجانسی وجود نداشت آنها خودشان را گرفتار تجملاتی کردند که ۹۰ درصد آن در زندگی شان هیچ اثری نداشت. از دهه ۶۰ به بعد اتفاق دیگری در کشور رخ داد که طی آن نحوه عرضه اجناس به حالت قرعه کشی و تعاونی درآمد. در این شرایط کسانی هم که نیازی به کالایی خاص نداشتند در این قرعه‌کشی‌ها شرکت می‌کردند و در اکثر مواقع کالایی به نام آنها درمی‌آمد که هیچ نیازی هم به آن نداشتند، اما چون قیمت آن با بازار تفاوت داشت، آن را نگهداری می‌کردند. موضوع بعدی بحث وام بود که از وقتی وارد زندگی ما ایرانیان شد باعث شد حتی نحوه گذراندن اوقات فراغت نیز در بعضی‌ها تغییر کند. متاسفانه در فرهنگ خیلی از ایرانیان خرید کردن کالاهای مختلف آن هم به صورت قسطی به اصلی‌ترین تفریح تبدیل شده و خودشان را با این کار مشغول می‌کنند. بسیاری از افرادی که به بازار می‌روند نمی‌دانند چه چیزی لازم دارند و چرا خرید می‌کنند. چشم و هم‌چشمی هم البته مزید بر علت شده است. برای مثال دستگاه مایکروویو این روزها در منزل اکثر ایرانیان یافت می‌شود، اما شاید به اندازه ۱۰درصد هم از این وسیله استفاده نکنیم و صرفا به دلیل اینکه این وسیله در خانه همه افراد هست همه احساس می‌کنند باید حتما این وسیله را به خانه خود بیاورند یا برای مثال چرخ گوشت در منزل اکثر ایرانیان یافت می‌شود، اما چند درصد ما در منزل شخصی خودمان گوشت چرخ می‌کنیم؟ یا برای مثال آبمیوه گیری درمنزل همه هست در حالی که خود میوه خیلی بیشتر از آب آن در سبد غذایی ما ایرانیان جا دارد.

واردات بی‌در و پیکر کالاهای مختلف!

با وجود این، باید گفت ما گرفتار فرهنگی هستیم که معلوم نیست از کجا آمده و این یک طرف قضیه است. روی دیگر این مصرف‌گرایی به بی‌در و پیکر بودن واردات کالاهای مختلف برمی‌گردد. کالاهای مختلفی در نقاط مختلف دنیا تولید می‌شود اما این به معنی این نیست که هر چیزی که در هر نقطه دنیا تولید می‌شود ما باید داشته باشیم. ما ایرانیان حتی در گوشی تلفن همراهی که دست می‌گیریم نیز از تجمل‌گرایی غافل نمی‌شویم و ترجیح می‌دهیم بالاترین مدل گوشی موبایل را دست بگیریم. خدمات و امکانات مختلفی در گوشی‌های تلفن همراه جدید وجود دارد که این امکانات در بیشتر موارد مورد استفاده اکثر افراد قرار نمی‌گیرد. ۸۰ درصد ایرانیان از تلفن همراه فقط برای صحبت کردن و برقراری ارتباط استفاده می‌کنند، در حالی که همه این افراد گوشی‌هایی دست می‌گیرند که دارای امکانات نرم افزاری و سخت افزاری مختلفی است که شاید حتی خودشان هم آن را ندانند. همه ایرانیان با خرید گوشی‌های هوشمند جدید برای همه این امکاناتی که مورد استفاده ندارد پول پرداخت می‌کنند و این مساله‌ای است که شاید کمتر کسی به آن توجه کند. این درست مانند این است که شما برای صرف غذا به یک رستوران بروید و در حالی که فقط می‌توانید سوپ بخورید در منوی غذایی رستوران انواع و اقسام غذاها و پیش غذاها را سفارش دهید و پول همه را پرداخت کنید. در این شرایط همه ما احساس فقر می‌کنیم و طبیعی است که با این هزینه‌هایی که برای خودمان می‌تراشیم چنین احساسی داشته باشیم. اکثر ایرانیان و طبقه متوسط آن‌قدر قسط و وام برای خودشان درست کرده‌اند که همیشه فکر می‌کنند پول ندارند و به جایی یا کسی بدهکارند. در این فضا طبیعی است که روابط و کلیه رفتارهای ما نیز تحت تاثیر قرار بگیرد. برای مثال در گذشته همه ایرانیان به مهمان‌نوازی شهره و عاشق این بودند که مهمانی در را باز کرده و بی‌خبر وارد خانه آنها شود، در حالی که این روزها اکثر ما از اینکه کسی به خانه ما بیاید استقبال نمی‌کنیم، زیرا می‌ترسیم با آمدن این مهمان و صرف هزینه برای او قسط چیزهایی که خریدیم و در قفسه انبار کرده‌ایم عقب بیفتد.

بیشتر زندگی کنیم تا مغازه‌داری!

من فکر می‌کنم ما روی سبک زندگی و الگوی آن اصلا و اساسا کار نکرده‌ایم و مردم ما دچار بی‌هویتی فرهنگی از نظر سبک زندگی هستند. مسئولان نیز در این شرایط مجوز ورود بی‌نظارت کالاهای خارجی را می‌دهند و هر کالایی می‌تواند وارد کشور شود. در کشورهای دیگر واردات این کالاها اصلا بی‌حساب و کتاب نیست و جدای از بحث تجملات و تغییر سبک زندگی ورود بی‌نظارت این کالاها باعث رکود بازار داخلی و ورشکستگی تولید‌کننده داخلی نیز می‌شود. امیدواریم با یک الگوی مناسب این مسابقه نابرابر که انتهای آن ناکجاآباد است در بین خانواده‌های ایرانی پایان بگیرد و ما هم مانند مردم کشورهای توسعه یافته یاد بگیریم بیشتر زندگی کنیم تا مغازه‌داری. در حال حاضر در خانه هایمان مغازه‌داری و نگهداری از انواع و اقسام اجناس را انجام می‌دهیم در حالی که هدف اصلی از زندگی و در کنار هم بودن را فراموش کرده‌ایم.

منبع

...
نظر شما چیست؟ ( بدون نظر )

تایید کنید که ربات نیستید !!!